Sessiz çığlıklar atıyor yüreğim kimse duymasın diye. Gözyaşlarım birikti içimde akmıyor kimse görmesin diye. Yalnızlığıma vuruyorum her şeyi, yalnızlığımla harmanlıyorum hepsini. Durdu sanki zaman o anda akmıyor ileriye. Geçiyor günler aslında ama yüreğimdekiler hep aynı yerde sayıyor. Dinmiyor içimdeki fırtınalar, yağmurlar; yoruyor benliğimi, ağır geliyor artık yüreğimin taşıdığı yükler. Kendi kendime teselli oluyorum "geçecek elbet, bu da unutulacak " diyorum ama ne geçiyor ne de unutuluyor hayatın yazdıkları, yaşattıkları.
Yüreğim yorgun, ruhum yorgun. Büyüdükçe büyüyor çığlıklarım ama nafile duyan olmuyor işte.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder